'Ik ben een knokker, anders was ik er niet meer'

Toen Lisa zeven jaar geleden bij Pluryn kwam, was haar leven een drama. Maar ze heeft grote stappen gemaakt. ‘Als je drie jaar geleden had gezegd: zij gaat op zichzelf wonen en naar school, hadden mensen je vierkant uitgelachen.’ Toch kreeg ze het voor elkaar. En toen maakte ze ook nog een rapnummer dat nu veel aandacht krijgt.

Oudere man
Meer verhalen lezen?
Hoe ervaren anderen de zorg en hoe past dat binnen het leven dat zij leiden? Lees de interviews en bekijk de video's waarin klanten aan het woord zijn.

Op haar achtste werd Lisa uit huis geplaatst en ging van instelling naar instelling. ‘Je gaat denken: ik doe dus niks goed, niemand moet me, iedereen haat me. Ik dacht steeds: goed, ik pak mijn spullen, ik ga wel.’ Zeven jaar geleden kwam ze bij Kemnade, onderdeel van Pluryn. ‘Er was een periode dat ik het wilde opgeven. Ik heb gekke en gevaarlijke dingen gedaan, zelfmoordneigingen zeg maar’, vertelt ze rustig. ‘Later kreeg ik toch weer hoop. Als ik geen knokker was, dan was ik hier niet meer, denk ik.’

Boos

De eerste vijf jaar bij Kemnade woonde ze op een groep met zeven andere cliënten, maar dat vond ze heel moeilijk. ‘Op een groep zijn veel prikkels. Ik irriteerde me aan alles en iedereen. Ik ging mezelf snijden, beschadigen, om aandacht van de begeleiding te hebben. Negatieve aandacht is ook aandacht. Dat kan goed werken, maar is niet heel fijn.’ Ze vat het kort samen:
‘Een drama. Moeilijk handelbaar. Boos. Iedereen dacht wat voor gek komt er nu op Kemnade wonen.’

Zombie

‘Het liefst wilde ik gewoon een eigen appartementje. Voor mezelf, rust. Ik uitte het wel, maar ik zei het misschien niet op de goede manier. Dat lukte gewoon niet’, zegt Lisa. ‘Ik zat onder de medicatie. Ik was een zombie en kon niet nadenken. Ze verklaarden me voor gek dat ik zelfstandig wilde wonen en zeiden: je kan niet voor jezelf zorgen en je hebt elke dag een conflict. Ik zat alleen maar in de separeer’, vertelt ze.
(In een separeerruimte wordt een cliënt die zich gevaarlijk gedroeg (voor anderen of voor zichzelf) apart gezet om af te koelen. Het gebouw wordt er nu niet meer voor gebruikt.)

 

Liza in de deuropening van haar appartement

 

Omslag

Begeleider Bram vertelt: ‘We dachten dat onze behandeling wel zou gaan werken op den duur, maar het ging slechter en slechter. Ze begon met snijden, met vechten. Wij dachten eerst: hier gaan we mooi niet in mee en waren streng. Op een gegeven moment zijn we het anders gaan doen. Toen voelde zij zich gehoord. We hebben laten zien: we zijn er wel voor je.
Dat heeft voor die omslag gezorgd.’

 

Geluisterd

Uitgerekend in het separeergebouwtje, dat niet meer in gebruik was, kreeg Lisa haar eigen appartement. ‘Toen viel er een last van mij af. Uiteindelijk werd er naar me geluisterd en ging een wereld voor me open. En een deur. Ik kon op mezelf gaan wonen.’ Begeleider Bram vult aan: ‘In dat gebouwtje kon ze alleen wonen. Tussen 7.00 en 22.00 was er continu groepsleiding bij. Ze hoefde niet meer om aandacht te vechten, ze had het gevoel dat er naar haar wensen werd geluisterd.’


Zinnige Zorg

Wat is volgens Lisa ‘zinnige zorg’? ‘Dat je naar de cliënt kunt luisteren, dat lijkt me zinnig. Verder zou ik het niet precies kunnen zeggen. Je moet het toch zelf doen.’ Begeleider Bram legt uit dat Lisa een indicatie had voor meerzorg. ‘Dat betekent dat er extra financiering is voor de nodige begeleiding. Door die meerzorg hebben wij kunnen faciliteren dat Lisa hier woont. Dat was zinnig.’ Wat zou Lisa meegeven aan een jong iemand die nu als ‘drama’ bij Kemnade komt? ‘Ook al gaat het slecht en is het moeilijk, probeer je vraag om aandacht op een andere manier te stellen. Misschien makkelijk gezegd, maar houd hoop. Geef niet op. Ik weet zelf hoe lastig dat is, maar ik hoop gewoon dat een ander sneller de switch kan maken.’

 

(lees verder onder de foto)

Liza en haar konijn Harrie

Toekomst

Lisa is nu 25. Op haar arm heeft ze een tattoo: Keep calm, I will handle it. ‘Ik heb geleerd op een andere manier met mijn spanning en boosheid om te gaan. In het begin ging ik gelijk het conflict aan. Nu kan ik dat uitstellen of probeer ik het op een andere manier.’ Ze heeft nu een toekomstperspectief, vertelt ze. ‘Dat heb ik heel lang niet gehad.’ Ze beoordeelt haar leven nu als ‘redelijk normaal’.  Begeleider Bram reageert: ‘Dat vind ik de grootste winst, dat zij dat kan zeggen.’

 

Huisje, boompje, beestje

Lisa woont samen met Harrie, een konijn van vier maanden oud. ‘Dieren brengen me rust, juist omdat ze geen oordeel hebben. Ze voelen hoe je je voelt, ik weet niet zo goed hoe ik dat moet uitleggen. Als ik in de stad loop, zie ik wel mensen naar de littekens op mijn armen kijken. Ze denken vast meteen van alles. Ik denk dan: kijk maar, alleen je weet niet hoe ik ben.’ In haar eigen appartement voelt ze zich thuis. ‘Hier kan ik gewoon mijn eigen dingen doen. Ik kook voor mezelf. Op maandag doe ik boodschappen voor zeven dagen in de week. Ik ga chillen met een vriendin van mij. Ik ga naar haar toe of ze komt bij mij. Daar kan ik heel goed mee praten. Ze heet Sill. Dat had ik in het begin niet kunnen dromen.’ Lisa heeft op een manege gewerkt, op de dierenambulance, hondenpension, maar wil graag werken in een dierenartspraktijk. Op woensdag en donderdag volgt ze bij het REA College de opleiding voor dierenartsassistent. ‘Als je drie jaar geleden had gezegd: over drie jaar gaat Lisa op zichzelf wonen en naar school, hadden mensen je vierkant uitgelachen. Ik heb echt heel veel stappen gezet.’ 

 

Rapnummer

Lisa deed mee met de wedstrijd ‘Kemnade’s got talent’. ‘Daarvoor heb ik een rapnummer over mijn leven gemaakt. De tekst schreef ik in een dag samen met een begeleider van mij. Ik wilde mensen bedanken die mij zover hebben geholpen. Voor mezelf wilde ik alles wat ik heb meegemaakt een plekje geven’, vertelt ze. De rap krijgt veel aandacht.

Beluister hier Lisa's rapnummer

 

Liza bedankt
X
Om u zo goed mogelijk te helpen gebruikt vgz-zorgkantoren.nl cookies. Lees meer over ons cookiebeleid.
Melding verbergen