Ik ben zo dankbaar dat dit kan

Mevrouw van Bon heeft de ziekte van Parkinson. Op haar 88e woont ze nog thuis. Dochter Willemijn Gerritse draagt de mantelzorg voor haar moeder die steeds verder achteruitgaat. ‘Een pgb is nu niet meer genoeg om de zorg te kunnen betalen, maar thuisblijven betekent zoveel voor haar.’

‘Mijn moeder is het liefst in haar eigen omgeving, op vakantie gaan vond ze al moeilijk, dat zit in haar karakter. Thuis is ze op haar gemak’, vertelt Willemijn Gerritse. ‘Ze heeft al een jaar of acht Parkinson en onder meer diabetes. Ze kan steeds minder, alleen nog maar een beetje zitten en we moeten haar met alles helpen. Ze verslikt zich vaak de laatste tijd. Door de dementie wordt ze soms wat kwaaier. Mijn moeder is zo’n mooie vrouw geweest, maar het verlies aan decorum is zo triest om te zien. Het gaat niet goed met haar, maar gelukkig woont ze nog thuis. Dankzij een team van hele lieve dames hebben we 24 uurs-zorg. Daarvoor hebben we een pgb, al is dat inmiddels niet meer voldoende om de zorg te betalen. We zijn zo dankbaar dat ze thuis kan blijven.’

 

Advies van zorgkantoor

‘Zes jaar geleden zijn we met het pgb begonnen. Mijn vader leefde toen ook nog. Ik heb informatie opgezocht op de website van het zorgkantoor, heb Zorg in Natura en pgb vergeleken en met anderen erover gesproken. Een mevrouw van het zorgkantoor adviseerde om voor een pgb te kiezen omdat je dan je zorg zelf kunt indelen. Ik heb er lang over getobd: ga ik het wel goed doen? Er komt veel bij kijken. Na een maand belde iemand van het zorgkantoor om te vragen of ik de aanvraag voor het pgb al klaar had. Toen dacht ik: ik probeer het gewoon. Voor ik het wist, liep de aanvraag. Ik ben die mevrouw best dankbaar.’

(Tekst gaat verder onder de afbeelding)


Willemijn Gerritse vertelt en zit aan tafel

Ouders bij elkaar

‘Daarna had ik een minder leuk gesprek op het zorgkantoor. Een jonge medewerker vertelde dat ze een plek ging zoeken voor mijn ouders in een verzorgingstehuis, mijn moeder op de somatische afdeling en mijn vader op de geriatrische afdeling. Ik dacht: dat gaat niet gebeuren. Ik kwam toch voor een pgb? Ik wilde dat mijn ouders, 55 jaar getrouwd, thuis bij elkaar konden blijven. Ik ging het gesprek met haar aan en gelukkig was het akkoord. Met mijn vader en moeder ben ik daarna naar het café in het dorp gegaan. Echt, we hebben gevierd dat ze bij elkaar mochten blijven.’

 (Tekst gaat verder onder de afbeelding)


Willemijn Gerritse vertelt en zit aan tafel

Je kiest niet voor mantelzorg

 ‘Mijn vader is nu vijf jaar dood. Na zijn overlijden heb ik het zorgkantoor gebeld om namens mijn vader te bedanken dat hij thuis kon blijven. Ik hoop dat het lukt mijn moeder ook thuis te houden. Het is wel heel zwaar. De situatie verandert steeds, de zorgvraag wordt steeds groter en ingewikkelder. Ik heb direct sympathie voor andere mantelzorgers, want ik weet wat het inhoudt, hoe machteloos je soms bent. Mantelzorg, daar kies je niet voor, het overkomt je. Ik heb veel gehad aan mijn mantelzorgmakelaar. Ik heb nu verstand van contracten en declareren, van verdikkingsmiddel, van incontinentiemateriaal. Ik betaal ons team van zes zzp-ers. Ik bestel iedere week alle materialen die nodig zijn en houd de voorraad bij. Het is alsof ik een bedrijf run met het pgb van mijn moeder.’

Krappe arbeidsmarkt

‘De dames die bij ons werken doen het supergoed. Daarom houden we het ook wel vol, ondanks alles. De zorg is fantastisch, ze zijn heel lief en ik hoop dat ze blijven. Maar het is zware zorg, dus ik snap ook als ze het niet meer trekken en weggaan naar een plek waar de zorg minder zwaar is. Het zijn allemaal zzp-ers, ze kunnen nu eenmaal overal werken. Je hebt te maken met een ontzettend krappe arbeidsmarkt. Het moeilijkste van de mantelzorg, vind ik dat je moet blijven zorgen dat er genoeg goede medewerkers zijn.’

 (Tekst gaat verder onder de afbeelding)


Plank met ordners

Zorg in de privésfeer

‘Als iemand opzegt, moet je zelf weer een nieuwe zzp-er zien te vinden. De mevrouw van het zorgkantoor die mijn administratie checkte, gaf me de tip voor een website (nationalehulpgids.nl) waar zzp-ers zich aanbieden. Je moet weer zorgovereenkomsten maken en goedgekeurd krijgen. Ik heb vijf ordners vol met administratie, maar dat lukt allemaal nog wel. Het is ook goed dat er gecontroleerd wordt of het allemaal wel klopt. Het belangrijkste is dat je weer iemand moet inwerken. Mijn moeder moet er weer aan wennen. Dat is lastig. Zorg in de privésfeer betekent dat een medewerker alles weet van je familie, het is heel vertrouwd.’

Hulpeloos

‘Ik hoop maar dat onze dames blijven. Dus ik zorg dat de boodschappen zijn gedaan, het materiaal in huis is, dat de fysiotherapie komt, houdt contact met de huisarts, regel hulp in de huishouding. Zorg voor een schone kamer waar de medewerkers kunnen slapen, dat ze hun auto kunnen parkeren. Ik ben er op de woensdag zodat zij vrij zijn om te overleggen over de planning. Ik wil laten weten hoe we ze waarderen, heb een luisterend oor als het moeilijk is geweest en als het slecht gaat. Ik zeg ook wel tegen moeder: doe nou aardig tegen ze, wees blij dat ze er zijn. Het is zo’n schrijnende situatie, ze is zo hulpeloos.’

(Tekst gaat verder onder de afbeelding)


Beeld in de tuin van twee vogels

Engel zonder vleugels

‘Een jaar geleden ging het heel slecht en kreeg ze palliatieve zorg. Na drie maanden wordt dan bekeken of zulke zorg nog wel nodig is. Ze was toen iets verbeterd en net niet meer terminaal. Er gebeurde iets raars: ik moest helemaal opnieuw een indicatie aanvragen voor zorg bij het CIZ. We konden niet gewoon terug naar de zorg die ze kreeg voordat zij terminaal werd. Toen trok ik het even niet meer. We hebben de volledig zorgaanvraag opnieuw moeten doen. Gelukkig was er bij het CIZ een medewerker die onze situatie begreep. Een engel zonder vleugels, het was zo’n lieve vrouw. We hebben lang gepraat aan de telefoon, alle dossiers doorgenomen en konden inderdaad weer terug naar de indicatie voordat mijn moeder terminaal werd.’

Enorm dankbaar

‘Ik vind het prachtig dat het pgb er is. Mijn vader en moeder uit elkaar halen was geen optie. Dat voelde zo slecht. Ik denk er nog vaak aan terug hoe fijn het was dat mijn vader tot zijn dood thuis heeft kunnen blijven. Ik hoop dat het ook lukt bij mijn moeder. Een pgb is heel belangrijk voor ons. Mijn dank is enorm.’

X
Om u zo goed mogelijk te helpen gebruikt vgz-zorgkantoren.nl cookies. Lees meer over ons cookiebeleid.
Nee, ik ga niet akkoord
Ja, ik ga akkoord