Soms wil ik een beetje veel tegelijk

Mel Onneweer (20) heeft grote stappen gemaakt in de anderhalf jaar dat hij op zorgboerderij de Noorderhoeve woont. Hij wil ook graag veel leren en zelfstandig wonen. ‘Stap voor stap, alles op z’n tijd, dat heb ik ook geleerd.’ Al zit er ook een schaduwkant aan dat het zo goed met Mel gaat. 

‘Toen ik nog thuis woonde, kreeg ik daar zorg. Op mijn zestiende kreeg ik 24 uur per dag zorg. School ging niet meer, dat vind ik nu achteraf wel jammer. Ik kreeg er epilepsie bij, had daar veel stress van. Het werd me allemaal veel te veel. Ik viel in een waterval, zo moet je het zien. Ik wilde niets meer, had geen vrienden. Ik moest wéér naar een andere school, maar ik wilde nergens meer heen en zat vooral thuis te gamen.’ Uiteindelijk besloot Mel dat hij uit huis wilde. ‘Eerst heb ik een half jaartje op een andere zorgboerderij gezeten, maar dat beviel niet zo. Via MEE hebben mijn ouders en ik de Noorderhoeve gevonden. Toen er een plek vrij was, ben ik hier komen wonen en werken. Ik ben echt uit mijn oude situatie getrokken. Dit bevalt me ontzettend goed. Binnenkort kan ik hier in een zelfstandig appartement gaan wonen. Ik wil graag helemaal op mezelf wonen.’

Leuk, normaal leven

Eveline Vogelsang, manager van zorgboerderij de Noorderhoeve, licht toe: ‘We hebben twee appartementen met een eigen kookgelegenheid. Zo kunnen we bewoners geleidelijk voorbereiden op zelfstandig wonen. Dan hebben ze eventueel alleen nog ambulante begeleiding.’ Mel heeft gezien hoe dat ging bij een andere bewoner. ‘Zo wil ik het ook graag. Een leuk, normaal leven en met mijn vriendin samenwonen. Dat wil ik zo snel mogelijk.’ Lachend zegt Eveline: ‘Mel wil het liefst morgen alles al.’

(Lees verder onder de foto)

Mel leunt op een hek, een koe staat achter hem

Shovel rijden

Op de Noorderhoeve staan zo’n 35 koeien. Er worden diverse zuivelproducten gemaakt. Die zijn te koop in de winkel, evenals groente en fruit dat op de Noorderhoeve verbouwd wordt. Mel werkt in de veehouderij. ‘Meestal beginnen we met de stal uitmesten en dieren verzorgen. Shovel rijden vind ik leuk. ’s Middags zijn er weer andere werkzaamheden. De begeleider is er elke dag bij. Die werkt ook mee in de stal. De dingen die je niet snapt, legt hij uit.’ Na het werk heeft Mel nog energie over: ‘Ik ga vijf dagen in de week trainen in de sportschool sinds twee maanden. Daar ga ik op de fiets heen. En de laatste tijd ben ik veel bij mijn meisje. Ik ga wat minder vaak naar mijn ouders, met hen bel en whatsapp ik wel. Ze komen af en toe hier langs. Ze zijn blij dat ik het hier goed heb.’

 

Herpakken

Mel’s begeleider Marcel had eerst een eigen boerenbedrijf en is overgestapt naar de zorg. Hij werkt nu zes jaar op de Noorderhoeve. ‘In de ochtend beginnen we met de dagopening en wordt het werk verdeeld’, vertelt Marcel. ’Dat doen we zo eerlijk mogelijk, de ene klus is nou eenmaal populairder dan de andere. Iedereen wil graag op de machines. Mel ook. We beheren zo’n 45 hectare land, dus er is veel trekker werk te doen. Dat gaat Mel in de toekomst allemaal leren. Eerst de eenvoudige klussen, zoals werken met een weidesleep. Dat kan hij goed. Mel heeft feeling voor het werken met machines. Soms gaat het even mis, dan komt hij teleurgesteld bij me omdat bijvoorbeeld de graafmachine op z’n kant hangt. Dan lossen we het samen op. Je hebt ook mensen die zich niet kunnen herpakken. Mel heeft de kracht om zich te herpakken, even een half uurtje bijkomen van de schrik en dan weer verder.’

(Lees verder onder de foto)
Mel zit in de shovel en is aan het werk

Eigen kracht

‘Soms zie ik dat iemand iets aan Mel probeert uit te leggen en vertelt hoe het allemaal moet, maar daar heeft hij moeite mee. Toch moet je in een bedrijf ook met anderen samen kunnen werken’, vertelt begeleider Marcel. ‘Bij Mel werkt het ’t beste als hij de dingen zelf een beetje kan uitzoeken. Dan zie je hem groeien. Ik probeer mensen in hun eigen kracht te laten. Voor sommige mensen helpt het om alles eerst voor te doen, maar bij Mel niet. Alleen hij wil alles in grote stappen, maar zo werkt het niet altijd goed. We doen het stap voor stap, dat begrijpt hij steeds beter.’

Happerman worden

‘Dat begrijp ik. Zeker weten. Marcel heeft me al vaak gezegd: Mel, niet te snel, doe het rustig aan. Ik ga dan denken: waarom doe ik het zo snel?’ vertelt Mel terwijl ze samen bezig zijn met het voer voor de koeien. ‘Ik weet wat ik aan Marcel heb. Als ik met iets zit, kan ik naar hem toe gaan. Gelukkig kauwen ze het hier niet alles voor zoals een koe dat doet. Gewoon zelf doen, je hebt toch zelf ook een hoofd om na te denken?! Ik wil graag loonwerker worden en, als ik het kan halen, kraanmachinist. Toen ik vier of vijf was, zei ik al tegen mijn moeder: mam, ik wil happerman worden.’ Marcel lacht. ‘Happerman? Is dat Westfries voor kraanmachinist?’

(Lees verder onder de foto)
Herman en Marcel leunen op hark en staan voor de stal met koeien

Zorgindicatie naar beneden bijgesteld

Dat het goed gaat met Mel gaat, heeft als gevolg dat zijn zorgindicatie naar beneden is bijgesteld. Hoewel begeleiding juist nu belangrijk is om de stap naar zelfstandig wonen en werken goed te maken, is er minder geld voor. Mel heeft daarover geen direct contact met het zorgkantoor en het CIZ. ‘Ik hoor er wel iets over, maar verder gebeurt het allemaal buiten mij om’. Manager Eveline legt uit dat zij voor de financiering contact houdt met de instanties. ‘Het is fijn dat het goed gaat met Mel, maar is de beslissing om minder geld voor begeleiding te geven wel de juiste?’ Begeleider Marcel voegt eraan toe: ‘Wil je Mel straks uit de zorg hebben, dan moet je nu niet de geldkraan dichtdraaien. Juist in deze fase is het heel belangrijk dat hij goed wordt begeleid. Mel wil leren trekker rijden en leren maaien. Dan moet ik toch echt naast hem zitten om uitleg te geven. En als ik op een trekker in het weiland zit, moet een andere begeleider bij de groep zijn.’ Manager Eveline vult aan: ‘Het meest ideale zou nu een soort jobcoach zijn, maar dat kan niet. Het CIZ heeft goed geconcludeerd dat het beter gaat met Mel. Wij zien dit als een compliment, maar we zijn in gesprek gegaan over dat er nu minder uren voor begeleiding beschikbaar zijn. Zijn dit landelijke richtlijnen? Misschien kunnen we ze bijstellen.’

 

Duwtje in de rug

Mel blijft onverminderd positief. ‘Ik heb mijn weg gevonden op de Noorderhoeve. Waar je wil is, is je weg. Als je ouder wordt, leer je dat. Hoe ouder, hoe wijzer. Elke dag kom ik met plezier mijn nest uit. Ik heb er zin. Alleen wil ik niet dat alles weer naar beneden gaat. Ik heb een duwtje in de rug nog nodig. Er val nog heel veel te leren.’
Portret van Mel in de Shovel
X
Om u zo goed mogelijk te helpen gebruikt vgz-zorgkantoren.nl cookies. Lees meer over ons cookiebeleid.
Nee, ik ga niet akkoord
Ja, ik ga akkoord